Pfieuw.  

Vandaag een belangrijke dag. 

Vandaag 5 jaar geleden zette ik ‘met de grootste kater ooit’ de eerste stap naar een leven zonder alcohol. Voor velen niet zo’n een big deal, voor mij een stap die mijn leven redde.  

Ik wil jullie graag een algemeen beeld schetsen over wat het nuchtere leven mij tot nu toe heeft gebracht. Het leven is nog altijd een hell of a ride, maar dan zonder alcohol. In mijn vorige blog kon je lezen dat ik met mijn handen in mijn haar zat met een hele boel schulden. Mijn emoties waren intens en ik voelde mij vaak onrustig .. 

5 jaar later is het leven zoveel rustiger, in mijn hoofd en in mijn hart. Doordat ik jaren in chaos, angst, verdriet, onzekerheid en verslaving heb geleefd gun ik mijn lichaam echt alle rust die het nodig heeft, maar kan ik ook wel heel veel aan in het dagdagelijkse leven. Ik kan goed incaseren en mijn plan trekken.  

Dit door te leven met een positief zelfbeeld. Ik kan jullie zeggen dat ik in mijn hele leven nog nooit zo trots ben geweest op hoe ik eruitzie. Ik ga vaak gaan sporten, ik eet gezond en mijn lichaam is mij daar zooo dankbaar voor. Het voelt echt lekker om in de spiegel te kijken en blij te zijn met hetgeen wat je ziet. Ik heb minder puisten of eczeem opstoten. Op gezondheidsvlak heeft mijn verslaving mijn lichaam wel wat aangetast. Ik blijf mijn psyche trainen om het verleden en de schuldgevoelens die daarbij horen los te laten. Ik ben niet meer bang om te hervallen maar ik blijf mij op de ene of andere manier nog altijd schuldig voelen. Het is voor mij alvast helpend geweest om erover te gaan praten met een therapeut. Dit is dan meteen ook het enige wat ik nog van nazorg heb in functie van mijn problematiek. Ik neem geen medicatie meer, ik slaap relatief goed, heb minder depressieve gevoelens en geen donkere gedachten. Ik ga al enige tijd niet meer naar AA-bijeenkomsten en ik merk hierbij toch wel een groot gemis. Ik zeg vaak dat ik terug ergens ga aansluiten maar ik kom er niet aan toe een vergadering binnen te wandelen .. 

Ik heb tussen het nuchter leven ook de kans gehad om te groeien als moeder. Niet een gewone moeder maar een “goeie moeder” zoals ze zouden zeggen. Niet omdat andere mij zeggen dat ik een goede moeder ben maar omdat ik mezelf ook echt zo zie. Ik ben trots op wat ik op deze wereld heb gebracht, mijn kinderen zijn fantastisch en ik ben hun moeder. Mijn oudste zoon is ondertussen 9 jaar en de twins worden 4 jaar en elke dag wordt betoverd met hun glimlach en liefde. Klinkt magisch, maar is het ook echt! De andere kant van de medaille noem ik gewoon de hel. Kinderen zijn heel speciale wezens en kunnen zeker wel uw laatste energie opvreten. De kinderen vragen dagelijks mijn aandacht waardoor er nog weinig voor mezelf over blijft, momenteel dit lukt allezinds perfect zo! Ik heb geluk met mijn familie, zo komt mijn oudere zus babysitten of gaan de kinderen eens bij mijn moeder. De meisjes zijn er in co-ouderschap regeling wat het soms moeilijk opvoeden lijkt. Het zijn 2 pittige maar lieve meisjes die eigenlijk altijd een gezonde mama hebben gehad. De oudsten gaat graag op logement bij mijn moeder. Wat maakt dat ik naast moeder zijn ook tijd heb voor mijn opleiding, werk, sociaal leven, me time, liefdes leven.  

Ik ben nog steeds heel actief, als jonge vrouw gaan dansen met de vrienden, lekker gaan eten, op weekend gaan, naar concerten noem maar op. Zo’n dingen blijf ik ook doen maar zonder alcohol. Ik merk dat ik hier op sociale aangelegenheden niet meer overkom als een alien die geen alcohol meer drinkt. De laatste jaren ontmoete ik dan ook mensen die helemaal nooit drinken omdat ze het niet lekker vinden of niet graag zat zijn.  

Ik leerde heel veel mensen oprecht kennen, heel veel lotgenoten en heel veel mensen die werden opgevoed door een verslaafde ouder. Met die mensen had ik dan ook meteen een klink door dat we een gemeenschappelijk punt hadden en elkaar begrepen. Zo heb ik toch enkele vrienden die struggelen in het nuchterschap waar ik altijd klaar voor sta en ook veel mensen die ik afgelopen jaren heb ontmoet die mij steunen en oprecht zijn in hun vriendschap. (shout out naar Ana en Yssana). Oprechte vriendschappen en relatie’s zijn nooit vanzelfsprekend of goed onderhouden geweest in de periode waar ik actief verslaafd was, wat maakt dat ik heel gelukkig ben met mijn omgeving en hoe veilig ik me voel. Op mij kan er ondertussen ook wel gerekend worden. Ik heb een structuur, kom mijn afspraken na en ben meestal optijd. Dit was 5jaar geleden onmogelijk.  

De valkuilen nu zijn, dat er geen sociale controle meer is. Ik behoor tot zoveel nieuwe groepen dat niet iedereen meer op de hoogte is van mijn verslaving en ik zou zomaar terug kunnen gaan drinken zonder de indruk te krijgen dat ik ‘iets verkeerd’ doe. Ook merk ik dat ik mijn herstel minder belangrijk begin te vinden. Het is vanzelfsprekend geworden dat ik niet meer drink.  

Ik ben mezelf uiterst dankbaar voor de stappen die ik afgelopen jaren heb gezet en de innerlijke rust die ik kan behouden doorheen alles. Het was geen fluitje van een cent om te geraken waar ik nu ben maar ik ben er en ik ben trots. Up to another 5 years ❤