De laatste weken was zoeken, zonder te weten naar wat ik zocht. Ik start 2 dagen per week met dag therapie. Ik voel er weerstand bij. Ik ga er niet graag naartoe en ik heb niet het gevoel dat ik geholpen word. Ik pieker en ervaar er stress van, maar ik blijf het een aantal kansen geven, tegen mijn negatieve gevoel in. Mijn negatief gevoel blijft, dus ik maak ook de keuze om ermee te stoppen na 3 weken. Ondertussen is de zomervakantie voorbij en gaat mijn zoon terug naar school.

De eerste schooldag was zeer confronterend. Ik ben nuchter mijn zoon gaan afzetten. De schuldgevoelens komen terug op eens ik mijn rug draai naar de schoolpoort en vertrek. Ik barst uit in tranen en die tranen heb ik zo goed als heel de dag niet kunnen stoppen. Ik voelde mij trots maar tegelijk ook gevangen in mijn schuldgevoelens en de gedachte, hoe ik hem naar school bracht toen ik nog dronk. Vaak had hij geen propere kleren aan, zijn haar was niet gekamd, choco van ’s morgens bleef aan zijn mond plakken, vieze nagels en hij was altijd moe van weinig te slapen. De gedachte dat ik een slechte mama ben en mij diep schaam voor mezelf was hard aanwezig. Ik ga zitten aan een terras om een koffie te drinken en te bekomen van al de emoties. Craving komt op, mijn gevoelens en emoties zijn te veel en te intens. Ik heb drang naar roes. Ik heb iets nodig om eventjes alles stil te leggen daarboven. Ik ben mij die dag bewust geworden dat mijn cravings niet alleen alcohol is. Als ik craving ervaar wil ik gewoon roes, of ik die roes nu van alcohol, medicatie, drugs of wat anders kan krijgen is dat ook best. Een verslavingsproblematiek is voor mij verslaafd aan roesmiddelen, dus niet enkel aan alcohol. Alcohol is makkelijk bereikbaar, sociaal aanvaard en een snelwerkend product. Ik heb die dag dan ook mijn cravings kunnen verhelpen door naar mijn familie, vrienden te bellen. Ook belde ik eens naar het psychiatrisch centrum van Velzeke, dat deed mij veel deugd en het hielp zeker.

Mijn zoon is fulltime bij mij, we genieten er met volle teugen van. Ik merk op dat hij wat last heeft van verlatingsangst, ik word letterlijk tot op het toilet gevolgd. Ik krijg veel bevestiging, als ik hem aan de schoolpoort ophaal zegt hij vaak “mama ik heb je gemist toen ik op school was”, voor het slapen gaan “ik hou veel van jou mama”. Vaak word ik wakker dat hij bij me in bed kruipt. Puur genieten en bewijs dat ik nu wel een goeie mama ben. Wat vroeger was is voorbij en schuldgevoelens wil ik niet de bovenhand laten nemen. Wat telt is nu.  Hij kan ondertussen mama en zijn naam schrijven, ik ben super trots dat ik hem dit kon leren. Ik geniet van de kleine dingen en ik probeer zoveel mogelijk tijd met hem te spenderen.

Ik ging op intake bij de Kiem, dit voor ambulante begeleiding voor mensen met een drugsverslaving. Het eerste gesprek bracht zoveel bij mij naar boven. Ik heb eerlijk gezegd wat ik voelde en kunnen praten als geen ander. Het was een opluchting en ik keek al direct uit naar het volgende gesprek. Gesprekken worden wekelijks gepland en ik ga er met alle plezier naartoe. Ik merk op dat ik geholpen word en verschillende handvatten worden aangereikt. Dit in combinatie met de AA-vergaderingen geeft mij het gevoel dat ik gesteund en geholpen wordt. Nogmaals het bewijs dat hulp aanvaarden belangrijk is. Ik weet ondertussen wat ik kan doen om mijn cravings te verzachten. Ik weet ondertussen dat ik goed bezig ben op vlak van mijn ouderschap. Ik weet dat ik hulp kan krijgen waar nodig. Ik weet dat mijn zoon nummer 1 is en dit alles voor ons is. Zelfonderzoek is het woord dat ik op deze periode kan plakken. Ik ontdek zoveel over mezelf en mijn mogelijkheden als moeder.