Woensdag. Ik kom thuis met een wauw gevoel. Ik pak mijn koffers uit, ik laat een wasje draaien en nu begint het. Wat ga ik eens gaan doen. Een vriend belde mij om af te spreken nu ik eindelijk thuis ben. Ik twijfel, ik vraag me af of ik daar echt zin in heb. Nee, ik ga naar mama, ik wil bij mijn zoon zijn. Ik haal een boeketje bloemen en wandel met een super goed gevoel naar mama thuis. Eens aangekomen ben ik trots, mama glundert, mijn zussen en broer zijn blij, ook mijn stiefpapa is blij met mijn thuiskomst. Ik voel mij gelukkig! Mijn zoon in mijn armen en veel vertellen over hoe opgelucht ik ben. Enkele uren later komen vrienden me ophalen om iets te drinken en mijn thuiskomst te vieren. Ik vond het best leuk maar onwennig. Ik zat met mijn huishouden in mijn hoofd, ik wou thuis van alles doen. Ja, ik ga naar huis, ik heb nood aan thuis zijn. Ik kom thuis en ging de was drogen en ruimde wat op. Het werd later en ik dacht te gaan slapen maar eens in bed kwam de confrontatie. Ik kreeg last van destructieve gedachten. “Zie je nu wat je jezelf hebt aangedaan”, “je kan niet eens voor je eigen zoon zorgen”, “hoe kun je nu blij zijn als je je zoon niet bij je hebt”, “je hebt het echt verkloot”, “Ik ben toch een slechte mama”. Ik paste toe wat ik had meegekregen van de therapieën, diffusie. Mijn gedachten zijn fout, ik ben een goeie mama. Mijn zoon zal terug bij me verblijven eens ik alles op een rijtje heb. Ik stel mezelf gerust, het is oké om tijd voor mezelf te nemen. Ik heb tijd voor mezelf nodig. Ik kon toepassen wat ik heb geleerd tijdens mijn opname. Nogmaals een bevestiging dat een opname bij verslavingsproblematiek veel bij brengt en je er ook voor moet openstaan om er wat uit te leren. Wat je leert moet je ook in het dagelijks leven gaan toepassen anders dient het ook tot niets. Het kost moeite maar het maakt alles zoveel gemakkelijker. Ik slaap weinig en moeilijk de eerste dagen, ik vlieg in het opruimen van mijn appartement. Ik neem rust wanneer nodig, een namiddag naar het bos met wat tapas, een dag niks doen, een avondje bij vrienden. Het is al snel weekend, een festival in Ronse, daar ga ik naartoe. Leeftijdsgenoten zijn voor mij een risico, meeste van mijn leeftijdsgenoten drinken hun ladderzat maar hebben daarom geen probleem. Ik kan en wil niet drinken. Ik moet voor mezelf zorgen en zeker zijn dat ik niet wil drinken. Het lukt prima. Het was een fijne avond!

Dag 2 van het festival ga ik met mijn zoon. Het was fantastisch om eens wat nieuws te doen met mijn zoon. We hebben ons super geamuseerd onder ons en ik heb vooral GENOTEN. Na het festival naar de McDonalds samen, “wauw mama, het was leuk!”. Ik word helemaal warm als ik er terug aan denk. We waren met de fiets en eens ik hem terugbracht bij mama thuis, was ik trots. Ik was zo trots dat ik dit heb kunnen beleven met mijn zoon. Ik heb hem nuchter, veilig en wel terug thuisgebracht! Dit maakte van mij een verantwoordelijke, liefhebbende en zorgzame mama.

Ik merk dat thuis zijn sterk op mijn humeur speelt, ik probeer telkens opnieuw een balans te vinden. Ik doe wat ik kan, soms voel ik mij gelukkig, soms voel ik mij verdrietig, soms ben ik bang… Ik kom steeds terug bij mezelf door ongeveer 10 tellen op mijn ademhaling te letten en dit gaat best. Ik ga op intake voor het dagcentrum in Ronse om therapie te volgen. Alvorens mijn afspraak spring ik binnen met een bloemetje voor de PAAZ-afdeling, zonder hen stond ik niet waar ik nu sta. Ik merk met het gesprek bij de psycholoog dat ik eigenlijk wel nog wat angsten heb en heel wat spijt tegenover mijn zoon en mijn familie.

Ik start met dag therapie op maandag en donderdag. Ik kijk er naar uit maar heb er ook wel mijn twijfels over. Ik kan veel vertellen tegen mijn ouders over mijn gevoelens en over mijn plannen etc… Tijdens mijn opname had ik een familiegesprek met mijn mama waar ik wel heb aangegeven dat ik wou dat ze meer op bezoek kwam bij mij. Mama is ondertussen al 2 keer langs geweest! Gewoon op bezoek, “ik was in de buurt”. Mijn zoon kwam ondertussen ook een aantal uren thuis. “Mama jij bent beter maar eerst alles opkuisen en dan kan ik terugkomen he”. Mijn zoon is heel bewust en doorstaat heel de situatie alsof alles zijn gewone gangetje gaat. Hij is zo een sterke slimme jongen, ik ben een trotse moeder.

Na 2 weken thuis steek ik ’s avonds de tv eens aan, cool “Bruce Almighty” op TV…. Nee ik ga wat schetsen, ik begin eraan en ben niet meer te stoppen. Het was allemaal wel veel aan het worden, afspraak bij de psycholoog, alles opruimen, sociale contacten, boodschappen, enz… Door te schetsen merkte ik terug een rust in mijn hoofd. Ik blijf mezelf herinneren dat ik niet te veel moet doen alles kan met tijd en boterham. Ik ben tenslotte zo lang van huis weggeweest. Stap per stap ga ik er wel geraken, ik ben thuis en nuchter dus ik ben goe bezig.