Ik ben vandaag 1 jaar nuchter.

Hoe trots ik me vandaag voel is onbeschrijfelijk. Ik heb hier zoveel werk ingestoken. Ik ben zo goed als elke dag nog bezig met mijn nuchterschap. Ik heb na 366 dagen nog altijd moeilijke momenten. Zoals wanneer ik thuiskom van een lange werkdag, als iets niet loopt zoals ik het gepland heb, momenten van stress en vermoeidheid, veranderingen, het gemis van de roes. Het weigeren van een glaasje op een receptie, met de gedachte “ik ben nu al zo lang nuchter ik kan wel één glaasje, niemand zal het weten”. Ik heb nog momenten dat ik tegen mezelf moet zeggen, het is het niet waard, je bent al zover gekomen. Ik ben duidelijk nog steeds een nieuwsgierige alcoholist, ja. Maar ik ben ook nuchter en trots. Genezen zal ik nooit zijn. Ik zal voor de rest van mijn leven moeten leren omgaan met mijn verslaving, het eerste jaar is dan wel zonder uitglijders goed verlopen. Ik heb door het jaar heen alles dat ik bereikte genoteerd, alles wat voor mij als een overwinning in mijn nuchtere leven is.
Doelen die ik wou bereiken bij het vertrekken van het ontwenningskliniek:

• Ik weeg terug 75 kilo
• Rijbewijs terug
• Vers koken
• Mijn zoon terug  fulltime thuis
• Vast slaappatroon
• Mijn excuses aangeboden
• Hulp vragen waar/wanneer nodig
• Schulden afbetalen
• Terug gaan werken
• Niet in aanraking komen met politie
• Genieten van familie en vrienden
• Openstaan voor liefde
• Mezelf blijven
• NIET DRINKEN

Dit zijn dingen die ik als alcoholist niet had kunnen bereiken. Bij het verlaten van het ontwenningskliniek hameren de artsen erop om een planning/structuur op te stellen “wat zijn je doelen thuis”. Ik weet nu waarom! Ik voel me gelukkig, trots, verliefd, bewust, een mama, eerlijk.

Deze gevoelens kon ik één jaar geleden niet ervaren of toelaten.