Alcohol, Vandaag neem ik afscheid van jou. Ik neem de tijd om terug te blikken naar twee bewogen jaren als alcoholist. Twee jaar het leven geleid als God in Frankrijk zoals ze zeggen.

Ik ben een 22-jarige alleenstaande mama van een prachtige zoon van 4 jaar. Ja, ik ben er vroeg bij geweest. Dat maakt niet dat ik een verslavingsproblematiek ontwikkelde. Na de geboorte van mijn zoon koos ik ervoor om een gastric bypass te laten uitvoeren om mijn gezondheid te optimaliseren. Komende van 144 kg ben ik snel beginnen afvallen, te snel. Kort erna kwam de breuk met de vader van mijn zoon. Onze relatiebreuk woog zwaar door. Ik ging terug bij mijn ouders gaan wonen, werkte hard, haalde mijn rijbewijs, kocht een auto, ging op zoek naar een appartement en alles wat daarbij hoort. Op een 3 maanden tijd hadden we wat we moesten hebben.

Toen dronk ik af en toe, op een feestje, ter gelegenheid van. Ik leerde snel iemand nieuw kennen. Ik merkte op dat hij wel graag dronk maar vond dat ok. Ik besloot heel impulsief samen te gaan wonen en mijn familie, werk en vrienden achter te laten om aan de kust “het nieuw samengesteld gezin” te gaan vormen. Wat een droom leek te zijn, veranderde snel in een nachtmerrie.

Ik vond werk en de routine begon er te komen. Ik was toen gelukkig. Naarmate de dagen voorbijgingen, merkte ik dat mijn partner veel dronk. Af en toe dronk ik mee. Geleidelijk aan bouwde ik mijn drinkgedrag onbewust op van af en toe naar elk weekend. Ik had toen nog die rem. Eens ik genoeg had gedronken, kon ik stoppen, gecontroleerd drinken.

Ik begon heimwee te krijgen naar mijn familie. Alcohol werd het product om die heimwee te verdoezelen. Mijn partner had een bewogen sociaal leven. Ik vond dit wel best, maar na een tijd begon ik heel veel avonden er alleen voor te staan met de kinderen en kwam hij straal bezopen en onder invloed van drugs thuis. Dit zorgde ervoor dat ik me vaak alleen voelde.

Ik koos ervoor om er ook eens een avondje op uit te gaan, dat was voor hem een no-go. Er ontstond ruzie, ik koos ervoor om toch op mijn eentje de stad in te trekken al was het maar om hem eens te laten voelen hoe het was om alleen te zijn. Wat een avondje de stad verkennen moest zijn, draaide uit op een trauma. Ik werd wakker in een vreemd leeg huis waar niemand aanwezig was. Ik liep weg en eens thuis werd de politie ingelicht. Er werden sporen van verkrachting vastgesteld en er werden verschillende onderzoeken opgestart. Door het proces met slachtofferhulp en de recherche was ik heel angstig en paniekerig, alcohol zorgde ervoor dat ik mij minder angstig ging voelen.

Het resultaat was dat mijn partner en ik samen begonnen te drinken en we dit best leuk vonden. Ik kwam in zatte buien van alles te weten van hem zoals zijn drugsgebruik, financiële issues die hij achterhield en verschillende leugens. Daarnaast werd ik vaak de grond ingeboord en uitgelachen. Toen ik alles te weten was gekomen en het mij liet gaan, begon hij thuis te gebruiken en ik was toch dronken “so no drama lama”. Ik was al blij dat hij thuis was… Hij stelde mij vaak voor om ook te gebruiken, ik weigerde. Snel kwam de nieuwsgierige professor in mij naar boven door de constante uitnodigingen. In een zatte bui ging ik in op het voorstel. Cocaïne had ik al geprobeerd in mijn tiener jaren. Hij gebruikte cocaïne op een heel andere manier, hij rookte crack. Al snel was ik er mee weg, en gebruikten we samen in combinatie met alcohol. Wat sporadisch gebeurde, werd elk weekend, eens op een woensdagavond… Doorbreking van de week. Ik begon ook vaker en meer te drinken, na een werkdag beloonde ik mezelf met een glas wijn, of eerder een fles. Eens ik wat tipsy werd kwam de drang om drugs te gebruiken.

Ik zag geen probleem maar na een tijd had ik er genoeg van. “Het is leuk geweest”, dacht ik. Ik merkte dat hij het er lastig mee had en het bleef doen. Ik dronk meer maar stopte het gebruik. Er kwamen woordwisselingen die uitdraaiden naar agressie. Ik wou dat het stopte. We hadden duidelijk niet dezelfde ambitie om te stoppen. Ik was diep ongelukkig en begon nog meer te drinken en weer mee te gebruiken. Dan was ik tenminste gelukkig. We begonnen ons meer en meer afwezig te zetten op het werk, de kinderen gingen minder naar school. Ik voelde mij diep ongelukkig, ik ging meer naar mijn ouders, had een bijbaan in de regio van mijn ouders en op die manier begon ik te vluchten van de situatie. Ik zag hem zo graag dus bij mijn ouders droeg ik een masker, alles gaat goed aan de kust. One happy family… yeah right!

Tijd ging voorbij en mijn ex-partner begon ook genoeg te hebben van het gebruik, dat zei hij toch. We kozen ervoor te verhuizen, weg van de foute vrienden. Nieuwe start, maar ik vergat dat je van alcohol niet kan weglopen. Ik heb geen probleem maar we drinken gewoon elke dag. Mijn partner rookt marihuana maar het doet mij niets zolang ik maar alcohol heb. Na verloop van tijd heeft hij ook heimwee aangezien we tussen in gaan wonen zijn. Ik merk dat hij vaker naar de kust ging met vrienden, straal bezopen thuiskwam en onder invloed. Ik dronk mij ter pletter. Ik verdoofde men gevoelens steeds meer en meer. Ik merkte dat ik eigenlijk de enige was die liefde voelde in de relatie. Ik was voor hem niets meer dan een iemand die hij kon meenemen op gelegenheden en best was dat ik gewoon zweeg. “Een jong ding, een zwartje, hij kon me nog naar zijn hand draaien” heel hypocriete en arrogante praat die er begon uit te komen, ik kon niets meer. Ik werd gemanipuleerd, mijn woorden werden verdraaid en ik werd met de grond gelijkgemaakt. Ik wist niet meer waarin noch waaruit.

Op een bepaald moment werd het mij te veel, ik heb mezelf de kop ingedronken en had genoeg van het leven. Ik wou niet terug, ik wil niets meer voelen, ik wil geen pijn meer voelen, ik wil rust in mijn hoofd. Ik kwam tot stilstand tegen een boom met mijn wagen en dacht in mezelf “da meende nie da’k nog leef!?”. Een wanhoopsdaad die mij niet verder heeft geholpen, integendeel. Ik ging verder drinken, ik was mijn leven beu.

Nog steeds werd ik behandeld zonder respect en de grond ingeboord. Liefde maakt blind waardoor ik wel nog altijd kon navigeren in de relatie. Tot wanneer de maat nog maar eens vol was en ik mijn stoute schoenen aan trok en eindelijk met de juiste woorden hem op zijn plaats wist te zetten. Het voelde zo goed om op dat moment eindelijk onder woorden te brengen wat ik voelde. Ik heb het wel moeten bekopen met een flink pak rake klappen en ik werd gewurgd tot ik zwart zag maar ik was opgelucht… Mijn liefde werd haat.

Ik ging nog maar eens bij mijn ouders wonen. De catch was daar dat ik geen alcohol had bij mijn ouders, ik was verslaafd maar wist het niet. Ik dronk dagelijks, verdoken. Ik ging uit alsof ik 16 was. Ik kwam vaak zat thuis bij mijn ouders, waar ik bijvoorbeeld in de zetel plaste zonder het te beseffen, ik had black-outs.

Ik verhuisde met mijn zoon naar een appartement vlak aan het centrum, oja naast de nachtwinkel, oja in de WIJNstraat. Ik dronk dagelijks en in een zatte bui belde ik hem op. We bleven in contact op een heel toxische manier. Mijn haatgevoelens waren er ook nog, die kwamen boven eens ik dronk. Ik heb de beste leerschool in manipuleren en kleineren gehad dus paste ik dit ook toe op hem. De wereld lag aan mijn voeten, ik wist mijn haatgevoelens over te brengen. Een aantal weken later kon hij het niet meer aanhoren en was hij weg. Heel onverwachts en plots was ik terug alleen. Ik dronk mij erdoor en hij begon mij te stalken, in te breken, mij aan te vallen, bedreigen, achtervolgen, de auto banden plat te zetten, enzovoort. Ik verdronk mijn angsten. Waardoor het echt van kwaad naar erger ging.

Dagelijks dronk ik. Ik maakte rare keuzes en verwaarloosde alles en iedereen rondom mij. Als ik dronk, dronk ik mezelf black-out. In mijn ondergoed ging ik naar de nachtwinkel om wijn, naar de bars in het centrum, met mijn zatte kloten viel ik vaak een maakte ik ruzie. Het ging van kwaad naar erger… Ze begonnen mij te kennen. Ik kreeg bijnamen, ik was altijd zat. Een ramp op poten. Niets interesseerde mij nog, ook mijn zoon niet. Ik kwam 26 kilo bij, ik werd lelijk, had last van eczeem opstoten. Ik kreeg opmerkingen over mijn drinkgedrag en dat kon mij niet schelen. Ik ging minder werken, ik verzond smoesjes. Ik kwam bij de verkeerde mensen terecht, alles kon me gestolen worden. Gezondheid, emoties, hygiëne, opvoeding, niets boeide mij. Ik was op alle feestjes aanwezig tot ik het miste om mij te settelen en dat ik mijn oog liet vallen op een junkie. Goed van inborst, knap, grappig maar een verslaving aan cocaïne en in gevorderd stadium. Ik dronk hij snoof. Ik had medelijden. Maar hij was zo nonchalant, een echte playboy, ik dacht hem en zijn kindjes te kunnen helpen. Tot ik te weten kwam een soa te hebben. Hij besmette mij met een onschuldige, geneesbare soa, maar dat was genoeg om mij tot nadenken te zetten. Ik liet me behandelen door de gynaecoloog. Ik begon mezelf te analyseren. Ik begon te beseffen dat ik een probleem had maar desondanks bleef ik drinken. Ik loog over werkuren tegen mijn ouders zodanig dat mijn zoon daar kon blijven.

Ik was vaak alleen aan het drinken of aan het uitgaan in Gent waar minder mensen mij kenden. Ook daar liep het uit de hand, ik maakte snel terug foute vrienden. Crack was mij niet onbekend en ik belandde ook terug in die oude gewoonte. Cocaïne, MDMA, XTC, ketamine noem maar op als het maar mijn brein “stil” legde en ik geen gevoelens moest voelen.

Op een dag werd ik wakker in het UZ Gent ik wist niet welke dag we waren, hoe ik daar geraakt was en waarom. Ik voelde mij lichamelijk kiplekker maar ik was nuchter en had alcohol nodig. Er kwam een arts de informatie geven dat ik in slaap gevallen was in een pitazaak in Overpoort en ik 4,8 promille in m’n bloed had. Ik vroeg letterlijk waarom ze mij niet gewoon laten slapen hebben en dat ik er heus wel door gekomen zou zijn, waarop ik de vraag kreeg of ik wel wist dat 5 promille dodelijk was. Dit gaf mij de automatische gedachte “kan mij niet schelen”. Ik had ontwenningsverschijnselen, zweethanden, opgejaagd, droge mond, trillen, ik moest drinken. De psychiater kwam langs stelde heel wat vragen en zat oprecht met mij in. Ik weigerde alle medewerking en zei dat ik geen probleem had, ik wilde weg en ging dan ook weg van het ziekenhuis met de persoonlijke contactgegevens van de psychiater. Ik ben meteen mijn vrienden terug gaan opzoeken en schepte maar op dat ik van het ziekenhuis kwam en 4.8 promille had. Zij vonden dat allemaal zo grappig en ik voelde mij op dat moment super stoer. Kom daar drinken we een op, en we waren weer weg. Opnieuw drinken tot mijn ontwenningsverschijnselen weg waren en ik naar huis kon.

Eens thuis dronk ik mij dag op dag terug black-out, ging ik zelden werken en bracht ik mijn zoon niet naar school. Ik begon meer en meer nodig te hebben. Mijn gedachten waren zo moeilijk stil te leggen. Ik wou niet meer buiten komen en ik leefde in mijn slaapkamer vol rommel. Mijn zoon begon vragen te stellen “mama waarom is het hier zo vuil? Mama waarom moeten wij altijd in bed liggen? Mama waarom ween jij? Mama waarom mag ik niet in bad?”. Ik had denkvoer. Ik wou er iets aan doen. Ik lichtte mijn mama in, maar op mijn manier. Ik kon het zelf wel dacht ik. Zij was dan ook niet op de hoogte hoe diep ik wel echt zat. Ik ging naar de huisarts en startte met medicatie om de ontwenning te verzachten. Ik vroeg meer informatie omtrent een opname maar dit werd door de huisarts afgeraden, omdat ik waarschijnlijk ook mijn probleem wist te verbloemen. Ik ging meer bij mijn ouders en probeerde daar vaker te slapen zonder verdere informatie en ik kreeg vaak te horen dat ik toch zelf een appartement heb. Maar vanaf ik naar huis ging dronk ik mij terug black-out.

Op een dag had ik met mijn zoon gepland om naar de aankomst van de Ronde van Vlaanderen te gaan kijken om eens buiten te zijn. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wie er gewonnen heeft. Wat als een leuk uitstapje gepland was met mijn zoon is uitgedraaid naar een avondje stappen met de vrienden. Babysit opgezocht en weg was ik. Ik weet niets meer behalve dat ik weer een auto kapotgereden heb en er politie bij is gekomen. Ik werd opgehaald door de moeder van een vriendin, ik bleef daar slapen en mijn mama werd op de hoogte gebracht. Een 12-tal uur later stond ik in de PAAZ-afdeling van het ziekenhuis in Ronse met nog 3.8 promille alcohol, cocaïne en antidepressiva in mijn bloed. Ik besloot mij te laten opnemen, ik had te veel gedronken, mijn huis is een varkensstal, ik word dik, ik word lelijk, ik ben onverantwoordelijk, ik ben kinderachtig en ik zie er niet uit. Ik wil stoppen. Ik heb er genoeg van…